Dutch Air Guitar Championships

De fans hebben reikhalzend uitgekeken naar de eerste nieuwe studioplaat in vijf jaar van Metallica, de meest succesvolle (hard)rockband aller-tijden. Een band die begin jaren negentig met de succes cd The Black Album ook bij het grote publiek doorbrak. De belofte van de band om terug te keren naar de oude waarden van haar beginperiode zorgde vooral bij de hardcore fans voor veel optimisme. Die verwachtingen worden op Death Magnetic deels vervuld, deels niet.

Eindelijk zou Metallica weer eens te horen zijn op een wijze die niet door commercie werd beheerst of door interne en/of persoonlijke strubbelingen werd geteisterd. Het aantrekken van top-producer Rick Rubin zou daarbij nog eens garant moeten staan voor een puntgaaf geluid, zodat de band die zich kon richten op datgene waar men het sterkst in is, snelle gitaar-gedreven hardrock. Met Death Magnetic maakt Metallica twijfel het meest interessante album uit haar oeuvre sinds The Black Album uit 1991. Vooral de oude fans zullen gelukkig zijn, zij zullen teruggevoerd worden naar de tijden van ‘…And Justice For All’. Liefhebbers van de meer harmonieuze en mainstream Metallica zullen snel afhaken, want hits zijn ver te zoeken.Over de productie niets dan goeds. Rick Rubin behoort met Mick Rock tot de toppers onder de producers en dat is goed te horen. De productie van Death Magnetic is fantastisch. Zelfs als de geluidsknop op 2 staat ontstaan er meer scheuren in mijn muren dan door de aanleg van de metrolijn in Amsterdam, hetgeen een echte prestatie is. Ook qua gitaarspel en energie is er weinig op de mannen van Metallica aan te merken. Bij aanvang van het project schijnt Rubin de mannen gevraagd te hebben terug te keren naar hun kern: ‘welke muziek zou je willen maken als je teruggaat naar het begin, hoe zou je willen dat de fans jullie nu horen’.

Het resultaat is een cd vol lange composities die tussen de 5 en 10 minuten klokken. In wezen hebben alle 10 songs het in zich om even bekend en geliefd te worden als oude toppers als ‘One’ of ‘Enter Sandman’. Het probleem is echter dat geen van de songs echt beklijft. Er zit nauwelijks een zwak nummer tussen, of het moeten de mindere The Judas Kiss en het instrumentale Suicide & Redemption zijn, maar een nummer van epische proporties als One zit er niet tussen.

Het vaste recept lijkt een intro van 2 minuten te zijn, enkele minuten sterke teksten, daarna een solo en afsluiten met enkele minuten vrij jammen op het thema van de song. Dat werkt soms sterk, maar doet ook regelmatig geforceerd aan. Wat meer ingetogenheid had van Death Magnetic een cd gemaakt die zowel door die-hard fans, die nog steeds de eerste vier cd’s van de band het beste vinden, als door liefhebbers die sinds The Black Album zijn aangehaakt, tot hun favoriet zou kunnen worden gerekend. In andere woorden, alle nummers twee minuten inkorten en Death Magnetic was een sterkere plaat geworden.

De cd vormt echter wel de terugkeer van Metallica op het rechte pad, na vele jaren omzwervingen op zoek naar nieuw succes en nieuw geluid. De band is terug bij af en dat doet de band goed. De kwaliteit van de composities is niet van het niveau anno jaren tachtig, maar het herwonnen zelfvertrouwen en de hoorbare frisheid laten hopen op meer.

Zonder direct een briljant meesterwerk afgeleverd te hebben laten James Hetfield, Lars Ulrich, Kirk Hammett en Robert Trujillo horen nog lang niet uitgerangeerd te zijn en men lijkt zelfs een tweede jeugd gevonden te hebben. Metallica is en blijft wereldwijd nog steeds onovertroffen in snelle gitaarrock van de bovenste plank en zal met Death Magnetic zonder twijfel de wereldwijde charts gaan aanvoeren. Een hit zult u er niet op vinden, maar voor een uurtje flink rossen op de luchtgitaar biedt dit werk van de mannen rond Hatfield alle kansen.

Sterkste songs: Cyanide, All Nightmare Long, That Was Just Your Life, The End Of The Line

1minutemanager score: 1/2