Dutch Air Guitar Championships

De best verkopende cd van 2007 zal zonder twijfel ‘Long Road Out of Eden’ van The Eagles worden. Maar is kwantiteit ook kwaliteit? Van supergroep The Eagles mag je toch wel het een en ander verwachten, zeker als we spreken over de eerste studioplaat in 28 jaar. De fans zullen tevreden zijn, want slechts 2 jaar na de ‘Farewell-tour’ zijn de overgebleven vier leden in staat gebleken een dubbel-cd met liefst 20 nieuwe nummers uit te brengen. Maar het valt niet mee wat de luisteraar wordt voorgeschoteld.The Eagles hebben nooit te boek gestaan als baanbrekend en waarschijnlijk hebben we een deel van de punk en new wave beweging te danken aan de populariteit van de band in het midden van de jaren zeventig en het afzetten hiertegen door een deel van de jeugd. Het zijn tenslotte The Eagles die het maken van brave muziek tot kunst hebben verheven. Het magnum opus van de band is zonder twijfel ‘Hotel California’ uit 1977, een prima te genieten pop-country-rock plaat die knappe composities paarde aan schitterende samenzang en pittige gitaar-riffs. Daarvan is op ‘Long Road Out Of Eden’ weinig overgebleven.De samenzang is nog altijd prachtig en daarmee begint de dubbel-cd dan ook. ‘No More Walks In The Woods’ is een goede opener die laat horen dat de mannen nog altijd schitterende vocale capaciteiten hebben, die vergelijkbaar zijn met The Beach Boys of Crosby, Stills, Nash & Young. De heren willen direct duidelijk maken dat ze dit kunstje nog steeds kunnen. Eerste single ‘How Long, al lang op de set-list van de band maar nooit op cd opgenomen, is daarna een aardige rocker. Maar ook niet meer dan dat. Wat dan op kant 1 volgt is Amerikaanse middle of the road muziek die het ene oor ingaat en het andere uit. ‘Waiting in the Weeds’, een 7 minuten durende ballad, laat in ieder geval nog iets van de oude klasse van de band zien, de rest is typische radio-rock uit Amerika, die mij bijna direct weer de neiging gaf een new wave bandje op te richten. Het ergst is ‘No More Cloudy Days’, dat desalniettemin al in de Amerikaanse charts heeft gestaan. Bezie de onderstaande tekst en huiver:

‘Baby, I would never let you cry,
I would never make you blue,
I would never turn away,
I would never be untrue,
I know a place where we can go,
Where true love always stays.’

Geloof me, de rest van deze songtekst is even erg en als Nederlandse bands als Krezip of Kane ermee op de proppen waren gekomen (niet ondenkbeeldig), had ik ze volledig afgebrand.

Kant 2 belooft veel, het bevat tenslotte het titelnummer van de cd dat met ruim 10 minuten tevens het langste nummer van de dubbelaar is. Een aardig nummer, dat geïnspireerd lijkt op het eigen Hotel California maar nergens ook maar in de schaduw van dit prachtnummer mag staan. Tenenkrommend is ‘I Dreamed There Was No War’, een vederlicht gitaarnummertje van Glenn Frey, dat beter op een afscheids-cd van The Shadows had kunnen staan. ‘Somebody’ en ‘Business As Usual’ zijn nog aardige nummers, maar de conclusie blijft: het enige wat met deze cd mis is, is dat er niets mis mee is. Geen scherpe gitaren, geen spanning, geen afwisseling en een overdosis aan ballads. Het blijft allemaal zo ontzettend braaf en zo overgeproduceerd dat het de ideale plaat is voor de meisjes kostschool, niet voor mensen die waker willen blijven.

Kortom, een uiterst magere oogst voor een band die bijna 100 miljoen platen heeft verkocht en in het bezit is van prachtige stemmen en harmonieën en een uitstekende muzikale techniek. Dat blijkt dus allemaal geen garantie voor een goede plaat.

1minutemanager score: