Dutch Air Guitar Championships

De afgelopen weken en maanden is een aantal cd’s uitgekomen waar ik nog geen ruimte voor gevonden had op deze site. Nu bespreek ik ze in een klap in een tweedelige serie en zo kort en krachtig mogelijk. Lees meer over het nieuwe werk van The White Stripes, Neil Young, Interpol, Editors, Ryan Adams, Megadeth, Rufus Wainwright, Queens of the Stone Age, Chris Cornell, Velvet Revolver (= Guns ‘N Roses minus Axl Rose), Pigeon Detectives en de reissue van The Travelin Wilburys (=samenwerkingsverband van Bob Dylan, George Harrison, Roy Orbinson, Jeff Lynne (ELO) en Tom Petty). Enkele toppers, enkele zeer goede cd’s en ook een enkele misser. (foto: The White Stripes) De vijfde cd van The White Stripes, Icky Thump, tracht het ietwat verloren gegane imago van de band weer wat op te poetsen. Het echt vooruitstrevende van de band leek met de laatste cd, ‘Get Behind Me Satan’, verdwenen te zijn en het tussen project van zanger/gitarist Jack White met de groep The Raconteurs van vorig jaar was eigenlijk sterker dan het laatste werk van The Stripes. Nu probeert gitarist en songschrijver Jack White het met vele geluidseffecten op de gitaar, die soms wat gaan irriteren. Het is allemaal razend knap, maar voegt weinig toe aan de composities en het leidt tot nogal wisselvallige nummers die het allemaal in zich hebben, maar toch niet tot volle wasdom lijken te komen. Een nummer als ‘Conquest’ dat lijkt op een pauzenummer tijdens een Mexicaans stierengevecht, zal alle festivals tot grote hoogten brengen, op de plaat komt het toch wat gekunsteld over. Er zit dan ook geen ‘Seven Nation Army’ achtige hit in. Desondanks blijven The White Stripes met hun werk nog altijd mijlenver uitsteken boven het gemiddelde. Ze kunnen alleen beter. Natuurlijk is de aankleding van Jack en drumster Meg White weer als vanouds fantastisch en als ‘concept’ blijven ze onverslaanbaar.
1minutemanager score:Interpol is een Amerikaanse band wiens muzikale invloeden lopen van The Velvet Underground tot Joy Division. Sombere en sobere muziek, die de afgelopen jaren internationaal school (zie ook straks de recensie van The Editors) heeft gemaakt. De derde cd bevestigd waaraan de band haar leidende positie te danken heeft. Goede composities en pakkende teksten, zoals in ‘The Scale’en ‘Mammoth’. In hun eigen genre blijft Interpol ongenaakbaar.
1minutemanager score:The Editors worden wel het Engelse antwoord op Interpol genoemd, zij het dat er veel (heel veel) invloeden van U2 in de sound doorklinken. Ook hier goede composities, met het prijswinnende ‘Smokers Outside The Hospital Doors’ als hoogtepunt. Het debuut The Black Room kon zeker mijn goedkeuring wegdragen, maar nu irriteert echter het dat de band alleen maar de hoogste registers van de gitaar weet te bespelen, wat niet alleen heel erg The Edge van U2 nabootst, maar na verloop van tijd gaat irriteren door de weinige afwisseling. Ook de diepe bariton stem van zanger/gitarist Tom Smith zorgt bij een deel van het publiek voor irritatie. Als je met deze elementen in de muziek niet zit, direct kopen. Als je er wel mee denkt te zitten, zeker eerst even luisteren. 1minutemanagerscore:

Je kan er klok op gelijk zetten, er komt elk jaar wel een pakkende nieuwe cd van Neil Young uit. Dit keer wel heel verrassend een live cd met opnamen uit 1971, Live at Massey Hall 1971. Het lag in de bedoeling deze plaat uit te brengen voor de grote solo doorbraak cd ‘Harvest’, later werd hiervan afgezien en werd ‘Harvest’ uitgebracht, onder meer met zijn enige nummer 1 hit ‘Heart of Gold’ en nummers als Old Man en ‘A Man Needs A Maid’. Je hoort ze dus hier nog voordat ze bij het grote publiek bekend zijn, en het moet gezegd, zelden heb je Young zo indringend en goed horen zingen en spelen. In de intro’s en outro’s is nog duidelijk de seventies mentaliteit terug te horen, soms lijkt wel sprake van een ‘sit in’. Een mooi tijdsbeeld dus ook nog eens een keer. Je moet van live opnamen en Neil Young houden om deze cd aan te schaffen, maar dan heb je wel een prachtig document in handen. 1minutemanager score: