Dutch Air Guitar Championships

Kunnen de Arctic Monkeys het succes van vorig jaar evenaren? Vrijwel unaniem in de pers gekozen tot beste cd van 2006 was het fenomenale debuut van de band een baken in de popgeschiedenis. Aan zo’n debuut zijn vele bands ten onder gegaan, niet in staat de spetterende binnenkomst een goed vervolg te geven (bijv. ABC, Television). De jonge mannen van The Arctic Monkeys lijken echter nergens last van te hebben en vervolgen hun weg naar de absolute top van de muziekbusiness met een al even overdonderende tweede cd. 

Wat maakt de Monkeys zo goed? Het is de mix van jeugdige dadendrang van de uiterst jonge band, gemixt met scherp gespeelde gitaarlijnen en riffs alsmede de schitterende en soepel doorlopende teksten. Het verschil met debuut ‘Whatever people say that I am, That’s what I’m not’ is dat de opvolger complexer is en rommeliger lijkt te klinken. Niet voor niets moest het publiek vorige maand in de heropende Melkweg te Amsterdam (klik hier voor recensie 2006 optreden) wennen aan het geluid en waren de recensies gematigd positief. Die twijfel kan de kast in. Dit is weer een fenomenale plaat.

De nieuwe bassist zorgt ervoor dat het geluid nog voldragener wordt. Er staan op ‘Favourite Worst Nightmare’ dan weliswaar minder duidelijke singles als op het debuut, waar ‘I Bet You Look Good on the Dancefloor’, ’View from the Afternoon’ en ‘When the Sun Goes Down’ wel erg radiovriendelijk waren. Desondanks zullen ‘Brianstorm’ en ‘Teddy Picker’ zonder enige twijfel t.z.t. op een ‘Best of’ van de jongens komen.

‘Favourite Worst Nightmare’ vereist enige luisterbeurten voordat de lijnen herkenbaar en geapprecieerd kunnen worden. Daarna kan alleen de overgave worden getekend, want de Arctic Monkeys denderen over je heen. Wat een mooie nachtmerrie is dit geworden. Nu maar hopen dat de band lang bij elkaar blijft en dit tempo van produceren blijft volhouden. Britpop en gitaarmuziek zijn dankzij de Arctic Monkeys op een nieuw en wederom hoger plan gekomen. Briljant.

Luchtgitaar score: