Dutch Air Guitar Championships

Na 35 jaar is daar eindelijk de nieuwe cd van The Stooges, de band waarmee Iggy Pop eind jaren zestig, begin jaren zeventig furuore maakte. Platen verkochten de heren toentertijd echt totaal niet (slechts 3000 stuks van Raw Power in de VS!), iets dat later pas werd ingehaald. De drie overgebleven leden, Iggy pop en de gebroeders Asheton, zijn de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels akelig dicht genaderd. Toch hebben ze nu weer de handen ineengeslagen om 35 jaar na hun zwanezang ‘Raw Power’ een nieuw album op te nemen onder leiding van producer Steve Albini: The Weirdness. Het resultaat laat een dubbel gevoel achter. Fijn dat ze terug zijn, maar halen ze het niveau van ruim 30 jaar geleden? Begin jaren zeventig brachten The Stooges, waarin de charismatische Iggy Pop de toon zette, drie legendarische cd’s uit, waaronder Funhouse en Raw Power. De platen werden nauwelijks verkocht, te rauw en ongepolijst voor een tijd waarin de symphonische rock hoogtijdagen beleefde. Pas na 1977, toen Iggy Pop ging samenwerken met David Bowie en wederom twee klassiekers uitbracht met ‘The Idiot’ en ‘Lust for Life’, kwam het succes. De gelijknamige single van de laatste plaat werd een grote hit in Nederland, mede door een compleet maf maar legendarisch optreden in Top Pop waarbij Iggy een plastic palmboom te lijf gaat. De laatste jaren treedt Iggy Pop met enige regelmaat in Nederland op, zoals vorig jaar tijdens LowLands en dit jaar tijdens het aanstaande PinkPop. 1minutemanager gaat naar het optreden in Parijs in juli en zal hier verslag van doen.

Wat maakte The Stooges zo’n geweldig invloedrijke band? Het was de combinatie van nihilistische rock, met basaal maar aanstekelijk gitaarspel. De zang en act van Iggy Pop was toentertijd uniek en is nog steeds onvergetelijk. The Stooges bezongen het leven dat men toen leefde, over verveling (No Fun), sex en rock-’n-roll. Het was ruig, vuig, eerlijk en groezelig. Maar wel uniek en een standaard voor alle zichzelf respecterende garagerockbands. Platen als Fun House en Raw Power worden nu zelfs in 7-delige sets uitgegeven voor de liefhebbers. En vrijwel elke ruig rockende band is schatplichtig aan Iggy Pop en The Stooges. Iggy WAS en IS rock-’n-roll in persona.

Wat is er over van dit gevoel en dit geluid na 35 jaar? Niet veel. Helaas is het vooral Iggy Pop zelf die detoneert op ‘The Weirdness’. Zijn zang is matig en naar de achtergrond gedrukt. De teksten zijn plat en weinig zeggend. En als Pop zich boos maakt, klinkt het eerder als een trucje dan als gemeende en gevoelde woede, die juist The Stooges zo kenmerkte. Neem ‘My Idea of Fun’. Het refrein is: ‘My idea of fun, is killing everyone’. Maar wat je tussen de regels ECHT hoort is: ‘My idea of fun, is golfing in the sun’ (Pop is nu een verwoed golfer, vandaar). Jammer, want het gitaarspel van Ron Asheton is goed, de band speelt vrij hecht en haalt soms het niveau van vroeger. De eerste 2 nummers ‘Trollin’’ en ‘You Can’t Have Friends’ zijn nog van behoorlijk niveau, maar later daalt Iggy naar ongekende diepten. Aardige nummers zijn verder nog ‘My idea of Fun’ (ondanks de genoemde tekstuele zwakte) en ‘Mexican Guy’ (volledig schatplichtig aan de jungle beat van Bo Diddley). Kortom, jammer maar helaas. The Stooges kunnen het verleden niet terughalen. Koop direkt Raw Power en Fun House als je die nog niet hebt en van stevige rock houdt. The Weirdness is alleen voor Iggy Pop idolaten.

Luchtgitaar score: