Bloc Party – A Weekend in the City
Zondag, 25 februari 2007
Een van de groepen die de laatste jaren met een debuut cd direkt groot succes kreeg was Bloc Party, met de charismatische zanger Kele Okereke. Het altijd moeilijke tweede album, waarbij je door de Engelse pers definitief gemaakt of gekraakt wordt, is net uit. ‘A Weekend in the City’ mist de krakers van hits van voorganger ‘Silent Alarm’, maar is desondanks een waardige opvolger.
In de enorme stroom van leuke nieuwe gitaarbandjes van de laatste 6, 7 jaar neemt Bloc Party voor mij een middenpositie in. De debuut cd was zonder meer goed. Om de een of andere reden was ik echter nog niet definitief overtuigd van de kwaliteiten van de band. De band is absoluut beter dan vergelijkbare groepjes als The Bravery of The Automatic, maar het niveau van Arctic Monkeys, Strokes of White Stripes wordt ook maar zelden gehaald. Een wat uitgeblust optreden in Paradiso enige tijd geleden deed het ergste vermoeden. Zou The Bloc Party een ‘1 hit wonder’ blijken te zijn?
Gelukkig is ‘A Weekend in the City’ de moeite waard. Het mist een echte hit, want de single ‘The Prayer’ kan niet tippen aan kenmerkende nummers van Silent Alarm als ‘Like Eating Glass’. Zanger Kele Okereke zingt ingetogener en duidelijk is dat de band zich meer in de inhoud van de teksten heeft gestort. Dat is ten koste gegaan van de toegankelijkheid van veel van de nummers en het is bijna alsof Bloc Party bewust heeft ingeleverd op gemakkelijk in het gehoor liggende songs. Een voorbeeld hiervan is het wat zwalkende ‘Where is Home’, dat alle kanten opvliegt maar richting mist. Beste nummers zijn de sterke en afwisselende opener Song for Clay (Disappear here) en Hunting for Witches, dat erg doet denken aan nummers die eind jaren zeventig in het new wave tijdperk werden geschreven.
Kortom, ingetogener, minder toegankelijk maar zeker een waardige opvolger van een band die op zoek gaat naar de diepere zin van het leven en dus naar zichzelf. Overtuigd ben ik nog steeds niet dat Bloc Party tot de nieuwe top van de rockbusiness gaat horen, maar in ieder geval is een eindoordeel hierover uitgesteld tot de derde cd. En dat is in de moordende concurrentiestrijd die momenteel gaande is al een prestatie op zich.
Luchtgitaar score: