Dutch Air Guitar Championships

Sinds 2003 organiseer ik met veel plezier de Nederlandse Luchtgitaar Kampioenschappen, wellicht een van de vreemdste, maar in mijn ogen zeker een van de leukste en creatiefste wedstrijden van het land. De 5e Finale van de Nederlandse Kampioenschappen vindt 30 jini 2007 voor de vijfde keer plaats in Paradiso te Amsterdam. Een vraag die ik vaak krijg te horen is: Waarom organiseer je dit eigenlijk?  What’s in it for you? Waarom dit (afbreuk)risico nemen als adviseur en tegen de stroom ingaan? Een artikel over creativiteit, ‘thinking out of the box’ en ondernemerschap.

Een ding is zeker, de beste manier om de Nederlandse (zaken)cultuur te leren kennen is om een initiatief te nemen dat ingaat tegen de geldende mores. In 2003 ontdekte ik wederom wat het betekent om met iets nieuws in Nederland op de proppen te komen. In dat jaar begon ik met de Nederlandse Luchtgitaar Kampioenschappen. Wie niet weet wat dit precies inhoudt, verwijs ik graag eerst naar de website.

Iets geheel anders doen dan gebruikelijk stuit in Nederland in eerste instantie op veel onbegrip en weerstand. Feit is dat in de zakenwereld niet snel wordt geaccepteerd dat je nog iets anders kunt dan alleen serieuze adviezen geven. Dat vind ik jammer en ook een beetje vreemd, juist omdat er in datzelfde bedrijfsleven en overheid zo’n behoefte aan creativiteit en openheid is.

In de Nederlandse (zaken)wereld zie je de sterke tendens dat je niet boven het maaiveld, hoe laag dit ook is, mag komen. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg: Nederlandser kan het haast niet. Aan de andere kant van deze medaille zie je juist dat er in ons land een enorme behoefte is aan creativiteit en vrij denken. Het moet anders, slimmer, nieuwer, want de wereldwijde concurrentie kan niet worden gewonnen met oude ideeën. Gelukkig zie ik dat een jong en enthousiast publiek het kampioenschap meer en meer omarmt. Voor hen geldt: ‘doe maar gek, dan doe je gewoon genoeg’. Durf wat van jezelf te laten zien en verberg je niet achter een masker van gemiddeldheid. Het wordt DE trend van de komende jaren. Nederland moet de burgerlijkheid voorbij, en het zal u niet verbazen dat daarom vooral reclame- en mediabureaus, studenten, kunstenaars, muzikanten en de pers het kampioenschap hebben omarmd. De gemiddelde leeftijd is daarbij de afgelopen jaren gedaald van 35 naar 25, het aantal vrouwen is gestegen van 1% naar 25% en er is werkelijk sprake van een grote diversiteit aan deelnemers, van hockeytype tot punker en van student tot taxichauffeur.

Hier komt ook mijn drive naar boven. Voor mij is het luchtgitaarkampioenschap een schoolvoorbeeld van ‘thinking out of the box’. Je hoort een gitarist, je ziet een gitarist, maar is het wel een gitarist? Wie kan ‘iets’ van ‘niets’ maken? Wie kan ‘voorbij de fout’ denken? Een luchtgitarist staat met lege handen, maar moet wel zorgen een publiek van rond de 1000 mensen te vermaken. En dat is veel, heel veel moeilijker dan menigeen denkt! Inmiddels geef ik dan ook zelfs workshops luchtgitaarspelen, om zo de durf bij medewerkers te vergroten, hen iets van zichzelf te laten zien en hen creatief te laten (durven) zijn met …ja, eigenlijk met niets. Dit zijn altijd bijzondere ‘Thinking out of the Box’-bijeenkomsten.

Er zijn ook andere redenen voor mij van belang. In mijn ogen heeft het organiseren van het luchtgitaar kampioenschap zeer veel te doen met ondernemerschap. Ondernemen is namelijk, net als luchtgitaarspelen, het creëren van ‘iets’ uit ‘niets’. Zoals topondernemer Fentener van Vlissingen ooit in een interview zei: ‘wees je eigen schepper’.

Het kampioenschap heeft daarnaast ook de charme van kleinschaligheid en enthousiasme van deelnemers. Het is leuk en vrolijk en gebaseerd op een uiterst simpel idee: iedereen die naar goede gitaarmuziek luistert heeft wel eens ‘van nature’ de neiging gehad mee te spelen, in de lucht wel te verstaan. Alleen door er een kampioenschap van te maken worden echter goede acts geboren: deelnemers gaan serieus tijd en energie in hun acts steken. Dat Nederland hier nog niet zo slecht in is, bewijst het feit dat we in 2005 zowel de wereldkampioen als de nummer 3 (jawel, ondergetekende) van de wereld leverden. Nederland is hierdoor Rockland number 1, volgens kranten in Amerika en Australie. Zoeits heeft Kane met een geweldig budget niet voor elkaar gekregen….De wereldkampioen heeft sindsdien opgetreden in o.m. Japan, Finland, Frankrijk, Duitsland en Engeland. Iets dat weinig Nederlandse artiesten gegeven is!

Oh ja, van de deelnemers wordt ook nog eventjes verwacht dat zij ‘wereldvrede’ promoten. Iets waar ik volledig achtersta! Vreemd? Welnee! De Olympische Spelen hebben dit ideaal ook als uitgangspunt, zoals uit de oprichtingsakte van Baron de Coubertin blijkt, maar het lijkt daar wat te zijn weggezakt ten opzichte van de commercie. werkt het? Ja, want het AD opent op 4 september pagina breed met ‘Lucht bespelen voor de wereldvrede’. De Dalai Lama kan trots op ons zijn!

Hoe verder? Het blijft opmerkelijk dat ondanks alle persaandacht (ik sta op zo’n 500 interviews (tv, radio, overige media) over dit onderwerp wereldwijd) nog steeds geen sponsor/investeerder is gevonden die het kampioenschap een warm hart toedraagt. Vreemd, want het kampioenschap wordt inmiddels wel de ‘alternatieve Idols’ genoemd. Is het niet typisch Nederlands om er dan toch niet in te durven stappen? Hoe was het gezegde ook alweer? Want wat de boer niet kent…….Ondanks dat hebben zich voor het aanstaande kampioenschap wederom vier tv-ploegen aangemeld en deze week zult u in de kranten (AD, Metro-Amsterdam) of op de radio (Veronica e.a.) zeker over het kampioenschap worden geinformeerd.

Mijn laatste uitdaging is om via ondernemerschap een rendabel en financieel gezond kampioenschap te kunnen blijven organiseren. In mijn ogen ben ik daarnaast door de ervaringen in de afgelopen jaren gegroeid, zowel als ondernemer als op persoonlijk vlak en qua netwerk. Er zijn tenslotte weinig consultants die alle hoofdpodia van Nederland hebben betreden en optredens hebben gehad voor een live publiek van soms meer dan 2500 mensen en een tv publiek van vele miljoenen (bijv. Franse nieuws op TF1). Ik kan nu niet alleen van ‘afstand’ adviseren, maar ook uit eigen ondernemerservaring spreken. En dat is in mijn ogen onbetaalbaar ‘leergeld’. En dan reken ik al die prachtige momenten die ik sinds 2003 heb meegemaakt bij voorronden en tijdens radio of tv-optredens, waar ook in Nederland of ter wereld, nog niet eens mee.