Dutch Air Guitar Championships

Bob Dylan was weer eens in Nederland en speelde een prima set in Ahoy, Rotterdam. De ster van de oude meester is plots weer rijzende na zijn autobiografie en de lange, over twee avonden uitgezonden documentaire van Martin Scorcese ‘No Direction Home’, die onlangs op de BBC te zien is geweest. Voor show, contact met het publiek of een mooie stem hoeft men niet naar een Dylan concert gaan. Waarom dan wel?

In een niet uitverkocht Ahoy speelde Dylan vrijdagavond 28 oktobber 2005 een setlist met 16 songs, waarop klassiekers als ‘All Along the Watchtower’, ‘Like a Rolling Stone’, ‘Lay Lady Lay’ en ‘Highway 61 Revisited’ stonden. Van Dylan is bekend dat zijn optredens een steeds wisselende setlist kennen, ook als hij een tour door Europa maakt met bijna 30 optredens binnen 6 weken. Van zijn laatste CD werd bijvoorbeeld in Rotterdam geen enkel nummer gespeeld. Weinig internationale sterren doen hem dat na. Er worden daarom wereldwijd zelfs weddenschappen afgesloten en pools bijgehouden welke songs hij tijdens welk concert uitvoert. Binnen enkele uren staat de tijdens een concert uitgevoerde setlist op het internet (zie bijvoorbeeld de Dylanpool).

Het is een van de redenen waarom een Dylan optreden bijzonder is. Je weet eigenlijk nooit waar je aan toe bent. Welke nummer gaat hij spelen? Hoe voert hij het uit? Is hij goed bij stem? Heeft hij er eigenlijk wel zin in?

De songs, die tijdens het concert een coherent geheel vormden door de monotone zang van Dylan, werden door zijn band voortreffelijk uitgevoerd. Het spel van Dylan en Band was bij tijd en wijle verrassend rockend, hetgeen door een meerderheid van het publiek, maar zeker niet door iedereen, enthousiast werd ontvangen. Je zag de wat oudere fans verlangen naar Dylan rustig tokkelend op een akoestische gitaar. Een verlangen dat niet in vervulling ging.

Zijn begeleidingsband, bestaande uit enkele oude rotten uit het vak, stond als een halve maan rond ‘His Bobness’ opgesteld, zodat ze hem continu konden blijven volgen. Alles en iedereen was zodoende op Dylan gericht, zowel op als voor het podium. Dylan, die zelf de hele avond gedreven op een keyboard speelde en de mondharmonica bij enkele nummers tevoorschijn toverde, was goed bij stem en had er zin in. Voor zover je daar bij hem over kan spreken. Want voor een communicatief praatje en wat grappen en grollen met het publiek moet je niet naar een Dylan-, maar naar een Robbie Williams-concert gaan. Hoogtepunt qua communicatie was het, aan het eind van het optreden, even omhooghouden van zijn mondharmonica. Iets waar hij overigens zelf van leek te schrikken.

Dylan in Show en Concert stond er op de kaartjes. De show bestond verder uit het ophalen van het achter de band hangende gordijn en het projecteren van wat lichtjes. Het is maar dat u het weet. Naar Dylan ga je voor de muziek, voor de legende en voor de verrassing en verwarring: bij sommige nummers duurde het tot het couplet voor je doorhad welk nummer nu weer was ingezet, want niet alleen de setlist is steeds anders, ook toonzetting en zang van Dylan zelf.

En misschien is dat verrassing- en verwarringselement wel het geheim van een Dylanconcert. Ondanks het ontbreken van showelementen, de bijna autistische wijze van communiceren, de af en toe wel erg devote aanhang en de niet erg bij Dylan passende locatie, het blijft een unieke ervaring om ‘His Bobness’ in actie te zien…in show en concert. Of vrij naar de film Forrest Gump: ‘Life is a Bob Dylan Concert, you never know what you gonna get’.